بـــنــام خـــــالـــــق عــشـــق

آرزو

به قهر از بزم یاران پا کشیدم

ز بـس رنج از غم دنیا کشیدم

چه شب هایی که نقش آرزو را

به روی پـرده ی فـــردا کشــیدم

چه فرداها، که نو میدانه سر را

درون ســـیـنـه ی شــیدا کشـیدم

گهی با اشک، نقش دلفریبی

به روی چشم نابـیـنا کشــیدم

گهی با ناله، آه سینه سوزی

به سوی گـنـبد خضرا کشـیدم

ندیدم، چون نشانی از حقیقت

بــتـی در قــالـب رؤیـا کشـیدم

دو چشم مست او را، با دو صد ناز

خــیــال انـگـیـز، چـون دریـا کشیـدم

درون سیـنه اش، آتـش نهادم

تو گفتی، طور در سینا کشیدم

به روی دوش او، آشفته موئی

ســـیه تــر، از شـب یـلدا کشیدم

شدم مجنون و، جای سرمه در چشم

ز خـــاک پـــــای آن لــیـــلا، کشـــیدم

جمالی، همچو حوران بهشتی

بـه چشـم خـلـق، نا پیدا کشیدم

به وقت باده نوشی، چهره اش را

چـو قـرص مـاه، در میـنا کشــیدم

گهی در پرتو آئـیـنه ی چشم

بسان طوطـیش، گویا کشیدم

در آغوش نسیمش، صبحگاهان

چو عـطر، از نافه ی گلها کشیدم

به دنیای خیالش، رو چو کردم

هزاران زشت را، زیـبا کشیدم

چو این دنیا هم، از پندار من بود

چو مجنون خیمه درصحرا کشیدم

نوشته شده در ساعت 16:55 توسط مـــــــــــــن و دلـــــــــــــــــــم
[ ] | مطالب مرتبط ( تنهائی من ) | لینک ثابت

عشق نخستین

همیشه روز آغاز عشق نخستین را به یاد می آورم. آن روز را به یاد می آورم که برای اولین بار کشاکش

عشق را در دل احساس کردم و با خود گفتم: « اگر عشق این است، چه درد جانکاهی است!».

دیده بر زمین افکندم و مدتی دراز دنبال آن کس که برای نخستین بار، شاید بی آنکه خود بخواهد، دلم را آماج

تیر عشق کرده بود نگریستم. راستی ای عشق، چه رهبر بدی بودی! آخر چرا یک چنین احساس دلپذیر، باید

این همه هوس و این همه رنج به دنبال خود داشته باشد؟

وقتی که عشق در دلم راه یافت، دریافتم که این شادمانی، نه با صفا و خلوص، بلکه با غم واشک همراه

است. ای دل آشفته، وقتی که بدین حقیقت پی بردی، دچار چه هراس و اضطرابی شدی! یادت هست که چطور

مرا در غو غای روز و خاموشی شب، گاه نگران و گاه خوشبخت واداشتی که آه های سوزان از دل بر آرم

و بی تابانه بر بستر خود بغلتم؟ یادت هست که هر وقت افسرده و خسته، دیدگان را از پی خفتن بر هم می

نهادم، چگونه تب و هذیان مرا ناگهان از خواب بیدار می کرد؟ اوه! در میان تاریکی، چهره ی زیبای دلدار

چه روشن در نظرم جلوه می کرد! دیده بر هم می نهادم تا بهتر او را تماشا کنم. سراپایم را لرزشی دلپذیر

فرا می گرفت و همچنان که باد هنگام گذشتن از جنگل های کهن درختان را به زمزمه ای مبهم و طولانی و

امید دارد، اندیشه های آشفته و پریشان روحم را فرا می گرفتند، اما در آن هنگام که من خود خاموش بودم،

دل دیوانه ام مینالید و رنج می برد.

************************************

پروانه سوخت، شمع فرو مرد، شب گذشت

ای وای من که قصه ی دل نا تمام ماند

نوشته شده در ساعت 11:19 توسط مـــــــــــــن و دلـــــــــــــــــــم
[ ] | مطالب مرتبط ( غم دل ) | لینک ثابت

مهلت

ناز کمتر کن، من اهل تمنا نیستم

زنده با عشقم، اسیر سود و سودا نیستم

عاشق دیوانه ای بودم، که بر دریا زدم

رهرو گمگشته ای هستم، که بینا نیستم

اشک گرم و خلوت سرد مرا، نا دیده ای

تا بدانی اینقدرها هم شکیبا نیستم

بس که مشغولی به عیش و نوش هستی غافلی

از چو من بیدل، که هستم در جهان، یا نیستم

دوست می داری زبان بازان باطل گو را

در برت لب بسته از آنم، کز آنها نیستم

دل بدست آور شوی با مهربانی های خویش

لیکن آنروزی، که من دیگر به دنیا نیستم

پای بند آز خویشم، مهلتی ای شمع عشق

من برای سوختن اکنون، مهیا نیستم

هیچکس جای مرا دیگر نمی داند کجاست

آنقدر در عشق او غرقم، که پیدا نیستم

نوشته شده در ساعت 11:38 توسط مـــــــــــــن و دلـــــــــــــــــــم
[ ] | مطالب مرتبط ( حرف دل ) | لینک ثابت

مَحرمِ دل

باز گویم غم دل را که تو دلدار منی

در غم و شادی و اَلَم یار منی

جز گل رویِ تواَم در دو جهان یاری نیست

چهره بگشای ز رویم که تو غمخوار منی

چشم بیمار تو ای می زده، بیمارم کرد

پای بگذار به چشمم که پرستار منی

مَحرَمی نیست که مرهم بنهَد بر دل من

جز تو ای دوست که خود مَحرَم اسرار منی

زاری از غمزه ی غم زایِ تو پیش که کنم؟

باکه گویم که تو سرچشمه ی آزارِ منی؟

بر گشا موی خم اندر خم و دست افشان باش

به خدا، یار منی، یارمنی، یار منی

نوشته شده در ساعت 11:31 توسط مـــــــــــــن و دلـــــــــــــــــــم
[ ] | مطالب مرتبط ( دل گوید ) | لینک ثابت