بـــنــام خـــــالـــــق عــشـــق

چه کرده ای که هیچ کس را در برابر جاذبه ات یارای پایداری نیست؟ چه کرده ای که قلمرو تو، همچون

کشور خدایان بی کران است و هر کس که پای بدین سرزمین نهاد و تو را دید سلاح خویش را

به تو سپارد مگر این که دل نداشته باشد و یا جمالت را نبیند؟ اما من، هم دیده ای داشتم

و هم صاحب دلی بودم ، زیرا که با نخستین دیدار تو تاب و توان از کف بدادم و هر آن چه

را که داشتم در طبق اخلاص نهادم و به تو تقدیم کردم.

دلم شیفته ی تو شد و عقلم از میدان زور آزمایی گریخت. دلم نیز از هماندم فرمان تو را گردن نهاد.

خویش را غلام تو یافتم و از این بندگی پشیمان نشدم، آرامش درون را به خاطر تو از کف دادم

و بی قراری را چندان پر آزار نیافتم. حتی اندک اندک هوای این آرامش را از یاد بردم،

خود را غلام تو یافتم و از این بردگی خوشبخت شدم.

جمال تو را دیدم که بی همتا بود. دیدگانت را دیدم که فروغشان چشمان مرا خیره کرد. صدای دلپذیر تو را

شنیدم که در گوشم چون نوای موسیقی طنین انداخت.

گیسوان حلقه حلقه ی تو را نگریستم که هر حلقه اش زنجیر وار دلم را در میان می گرفت.

اما همین نبود آنچه که از تو دیدم. این همه زیبایی تو را دیدم و دل بدان دادم، ولی در پس آن،

زیبایی های نا پیدا و گرانبهاتری نهقته یافتم.

بدین زیبایی های پنهان که روح تو را همچون تنت دلربا کرده اند نگریستم و بیشتر اسیرت گشتم.

آنوقت که جمال و کمال تو را در کنار هم دیدم، حواسم جملگی سر ستایش بر آستان تو نهادند. دیدگانم در

سراپای تو چیزی به جز زیبایی و لطف ندیدند و دلم برای تو چیزی به جز عشق و شیفتگی احساس نکرد.

دست از همه کارها بشستم تا شاگرد مکتب عشق تو شدم.

اما در این مکتب درس استاد چنانم در دل نشست که تا به امروز سر از شاگردی بر نتافته ام.

همیشه دیدگان زیبا و روی دلارای تو را در برابر خویش می بینم و همه جا تو را در دل خویش دارم.

آری! از آن دم که نگاه تو آتشی سوزان در دلم بر افروخت بیش از آن که مال خودم باشم، مال تو هستم.

گویی پس از آن عشق به جای روح در خانه ی دلم نشسته است و اگر این مهمان ناخوانده خانه

جان را ترک گوید ، جان من نیز به دنبالش خواهد رفت.