بـــنــام خـــــالـــــق عــشـــق

خوش به حال آسمان كه هر وقت دلش بگيرد بي بهانه مي بارد

من و دلم

به كسي توجه نمي كند

از كسي خجالت نمي كشد

مي بارد و مي بارد و...

اينقدر مي بارد تا آبي شود

‌آفتابي شود...!!!

کاش...

کاش مي شد مثل آسمان بود

كاش مي شد وقتي دلت گرفت آنقدر بباري تا بالاخره آفتابي شوی

بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده!

خوش به حال آسمان

بدون خطر کردن، به دست آوردن دوست داشتنی ها چگونه ممکن است و چه ارزشی دارد؟

خطرات می توانند محک عشق باشند و قلب را بیازمایند.

دوست داشتن، خود را به خطر افکندن است و عشق، چشم پوشیدن از خود.

عشق، خود را ندیدن است و او را دیدن،

و اگر عاشق خود را دید، او را در خود دیده و جز او را نمی بیند.

هر چیزی قیمتی دارد و قیمت معشوق حقیقی، همه چیز است، حتی بیش از همه چیز.

هر چیزی به قیمتی حا صل می شود و اما معشوق حقیقی خودت را می خواهد، کامل و تمام و خالصانه.

کم است، کم است حتی اگر همه چیزی را فدای او کنی و خود را قربانی اش.

اگر او یگانه حقیقت است، پس همه چیز کم است...

زیبایی حقیقی نایاب و دور از دسترس است.

حقیقت زیبا، دست یافتنی نیست بلکه خودش می یابد و با خودش می برد.

حقیقت فرّار است و هرگز در یک جا باقی نمی ماند.

اگر برای دمی هم او را ببینی و تجربه اش کنی، این به تمام زندگی می ارزد و ارزش مردن را دارد.

بعد از دیدن زیبایی حقیقی، بدون آن زیستن، زندگی نیست

و پس از دیدن آن زیبایی، مردن، مردن نیست...

و سرانجام عاشق در وجود معشوق می میرد. اما در معشوق، مرگ راه ندارد.

پس عاشق در معشوق متولد می شود و خود، معشوق می گردد.

معشوق نیز در عاشق، آشکار می گردد.

و عاشق در می یابد که معشوق خودش بوده و عاشق حقیقی، همان معشوق بوده.

این گونه است که عشق و عاشق و معشوق یکی می شوند زیرا یکی بوده اند و یکی هستند.

در حضور الهی، این چنین زندگی کنید.

آنگاه رستگارید.