بـــنــام خـــــالـــــق عــشـــق

همیشه روز آغاز عشق نخستین را به یاد می آورم. آن روز را به یاد می آورم که برای اولین بار کشاکش

عشق را در دل احساس کردم و با خود گفتم: « اگر عشق این است، چه درد جانکاهی است!».

دیده بر زمین افکندم و مدتی دراز دنبال آن کس که برای نخستین بار، شاید بی آنکه خود بخواهد، دلم را آماج

تیر عشق کرده بود نگریستم. راستی ای عشق، چه رهبر بدی بودی! آخر چرا یک چنین احساس دلپذیر، باید

این همه هوس و این همه رنج به دنبال خود داشته باشد؟

وقتی که عشق در دلم راه یافت، دریافتم که این شادمانی، نه با صفا و خلوص، بلکه با غم واشک همراه

است. ای دل آشفته، وقتی که بدین حقیقت پی بردی، دچار چه هراس و اضطرابی شدی! یادت هست که چطور

مرا در غو غای روز و خاموشی شب، گاه نگران و گاه خوشبخت واداشتی که آه های سوزان از دل بر آرم

و بی تابانه بر بستر خود بغلتم؟ یادت هست که هر وقت افسرده و خسته، دیدگان را از پی خفتن بر هم می

نهادم، چگونه تب و هذیان مرا ناگهان از خواب بیدار می کرد؟ اوه! در میان تاریکی، چهره ی زیبای دلدار

چه روشن در نظرم جلوه می کرد! دیده بر هم می نهادم تا بهتر او را تماشا کنم. سراپایم را لرزشی دلپذیر

فرا می گرفت و همچنان که باد هنگام گذشتن از جنگل های کهن درختان را به زمزمه ای مبهم و طولانی و

امید دارد، اندیشه های آشفته و پریشان روحم را فرا می گرفتند، اما در آن هنگام که من خود خاموش بودم،

دل دیوانه ام مینالید و رنج می برد.

************************************

پروانه سوخت، شمع فرو مرد، شب گذشت

ای وای من که قصه ی دل نا تمام ماند

از بــــــــــــــــــــرای غــــــــــــــــم مــــــــــــــن ســـــــــینه دنیـــــــــا تنـــــــگ اســـــــــــت

بــــــــهر ایــــــــــن مـــــــــــــوج خـــــــــروشـــــــــــان دل دریــــــــــا تنــــــــگ اســــــــــت

تــــــــــــا ز پـــــــیمــــــــانـــه چـشـــــــــــمان تـــــــــو ســـــــــر مســــــــت شـــــــــــدم

دیـــــــــــــگر انـــــــــــــدر نــــظــــــــــرم دیـــــــــــــــده مـــیـــنــــــــا تنــــــــگ اســـــــــت

بــســــکــــــه دل در ســــــــــــر گـــیــــــســــــــــوی تـــــــــو آویـــــــخــــتــــه اســــــــــت

از بــــــــــــرای دل آشـــــــــفـــــتــــــــــــه مــــــــــــــا جــــــــــــــــا تـــنـــــــگ اســــــــــت

گـــــفـــتـــــــه بــــــــــــــودی کـــــــــه بـــــــــــه دیـــــــــــــدار مـــــــن آئـــــــی ز وفـــــــا

فــــــــــرصــت از دســـــت مـــــــده وقــــــــــت تــــــمــــاشــــــــــــا تــــنـــــگ اســـــــــــت

ســــــــــــر بــــــــــداران تــــــــــــو زیـــــــــن پـــــــــس نـــــــــهــم و نـــــــالــــــه کـــنـــم

بـــــهـــر نــــــا لـــــیــــــدن مـــــــــــــن دامـــــــــــن صـــــــــحـــــــرا تــــنـــگ اســــــــــــت

مـــــــــــگــــــــر امــــــروز بـــــــــه بـــــــالـــــــیـــــــن مــــــن آئــــــــی کــــــه دگـــــــــــــر

عــــمـــــــر کـــــــــوتـــــــــاه مـــــــــــرا وعــــــــــده فـــــــــردا تـــــــــنــــــگ اســـــــــــــت

خــــــنــــــــده غــــــــنــــــــچــــــــه فـــــــــــرو مـــــــــــــــرد ز بـــیـــــــــــداد خــــــــــــزان

چــــــــــه تــــــــوان کـــــــــــرد کــــــه چـــشـم و دل دنــــیــــا تــــــــــنــــــگ اســـــــــــــت